De kinderen die de afgelopen weken een thuis mochten vinden in Noah’s Ark, beginnen zich een beetje thuis te voelen. Michael begint zich wat meer op zijn gemak te voelen, al moet hij wel heel erg wennen aan zijn nieuwe leventje. Als je zijn stralende glimlach ziet, moet je hem wel kietelen en knuffelen. Het is grappig om hem te zien eten: als het kon zou hij zijn bord erbij opeten, zo bang is hij dat er een kruimel overblijft. Zijn zusje Martha kijkt ook al alsof het eten de meest serieuze activiteit van de dag is. Zippora begint goed op te knappen van haar longontsteking. In de 3 weken dat ze bij ons is, is ze al 2 pond gegroeid. Ze kijkt met een paar wijze kijkers om zich heen en observeert alles goed. Haar glimmende oogjes en haar stralende glimlach vertederen een ieder.

Voor de oudste kinderen die naar school gaan, begint de vakantie al weer bijna. De namen van de kinderen zijn voor ons niet altijd even goed uit te spreken, met veel lol tot gevolg. Een paar namen zijn bijvoorbeeld: Nakiavuie of Nakayiwa. Ze vinden het geweldig wanneer wij hun namen proberen uit te spreken en gillen het vaak uit om mijn uitspraak. Vooral de kinderen uit Primary One beheersen de engelse taal nog niet helemaal. Je krijgt hierdoor soms de grappigste situaties. Gisteren nog snapte een kind er duidelijk niets van. Ik vroeg haar te gaan zitten op haar stoel, maar het enige wat ze deed was met een grote glimlach blijven staan waar ze stond. Ik probeerde het nog een keer met: “Sit on your chair!”. Opnieuw zei ze met haar allerliefste glimlach: “yes”. Na nog een paar keer proberen, en nog een paar keer lief glimlachen, heb ik haar maar op de eerste de beste stoel gezet. Door dit soort voorvallen ben ik me er weer van bewust hoe goed het is dat deze kinderen op school zitten. Met vallen en opstaan leren ze de engelse taal. Een taal die je toch moet beheersen wanneer je in de toekomst verder wilt leren of wanneer je kans wilt maken op een baan in de maatschappij.