Op zaterdag 25 augustus 2007 moest Piet naar het politie bureau. De officier aan dienst begon een gesprek met hem ...

“Papa, we hebben nu toch een probleem, we hebben hier een meisje in de cel zitten en we weten niet wat we met haar moeten, we kunnen haar niet verstaan en ze reageert als een wilde kat die uit wil breken.” “hoezo in de cel” vroeg Piet, “wat heeft ze gedaan?” Het meisje had helemaal niets gedaan maar omdat ze haar niet konden verstaan en ze door iemand die haar langs de weg gevonden had daar in bewaring was gegeven hadden ze haar maar in de cel gestopt. Moet je nagaan een meisje van ongeveer 8 à 10 jaar in een cel met zo’n zes criminelen, geen wonder dat ze als een wilde kat reageerde. Piet vond dit mensonwaardig en vroeg de politie om haar eruit te halen, dit ging nogal ruig en dus besloot hij om zelf in te grijpen, hij stapte de cel in en pakte haar bij haar arm en nam haar mee naar buiten, gelijk legde hij z’n arm om haar heen in een beschermende houding. Een van onze eigen kinderen die met Piet mee was kwam aan de andere kant van hem staan en drukte vol vertrouwen haar hoofd tegen hem aan. Dit nam de angst van het meisje een beetje weg en ze werd kalm. Piet vertelde de politie dat hij haar voorlopig eerst mee nam want zo’n kind hoort niet in een cel. ’s Zondags hebben we een vrouw uitgenodigd die goed Arabisch spreekt om met haar te komen praten en onze vragen beantwoord te krijgen, dit lukte maar deels, ze was bang om te praten. Het meisje heet Flora en ze komt uit Juba in Zuid Soedan. Ze is ongeveer 10 jaar.

Ze vertelde ons haar verhaal nadat ze zo’n 5 maanden bij ons woonde en zich veilig voelde: haar vader overleed toen ze ongeveer vier jaar oud was en toen ze vijf jaar was haar moeder. Ze heeft twee jongere broertjes en een klein zusje. Haar oom, die verantwoordelijk voor haar was vroeg aan haar:”wat voor geld heeft je vader voor me achtergelaten om voor je te zorgen?’ niets! Ik ben niet van plan om voor jullie te zorgen, Ga! Ze is gaan dwalen en kwam terecht bij een school waar ze weeskinderen helpen. Daar heeft ze 1 jaar kleuterschool en 2 jaar lagere school gedaan. Door de manier waarop wezen worden behandeld, geslagen, gescholden enz. werd ze levensmoe en besloot ze, of ik leef of doodga, wat is het verschil, ik loop weg. Omdat er voor kinderen onder 12 jaar geen busgeld wordt gevraagd was het makkelijk om in de bus te stappen, zo zwierf ze van hot naar her. Totdat ze in Kampala terecht kwam. Daar werd ze opgepikt bij de bus door een man die haar mee lokte met de belofte van eten, ik had honger dus ging ik mee, zegt ze. De man gaf haar voedsel en daarna moest ze hard voor hem werken, zelfs poepluiers wassen. Toen is ze weer weggelopen en zo kwam ze terecht in Mukono, waar een vrouw haar onder de belofte van een bord eten bij de politie afleverde. Ze zat daar twee dagen in een cel, waar Piet haar vond.

Het gaat goed met flora, ze heeft haar plekje tussen de andere kinderen gevonden. En ze heeft heel snel geleerd om goed Engels te spreken. De eerste vijf maanden hier heeft ze in de tweede klas van de lagere school gezeten, maar als volgende week het nieuwe schooljaar start mag ze beginnen in de derde klas. Flora heeft nu dus ook sponsors nodig. Wie voelt zich door dit verhaal aangesproken en wil zich aan haar verbinden.

Bij voorbaat hartelijk dank namens Flora, Piet, Pita en Mariska.

klik hier voor meer informatie over sponsoring