• Twintig kilo meel
• Twintig liter melk
• Veertig eieren

• Een pond gist
• Een kilo rozijnen
• Twintig appels
• Vijftien bananen
• Drie ananassen
• Twintig liter olie
• Drie kilo poedersuiker

Dit is niet zomaar een of ander recept, maar dit is wat we nodig hadden om met onze kinderen oud en nieuw met oliebollen te vieren. De hele morgen hebben Mariska en ik (Pita) beslag staan maken en de hele middag staan bakken, met de hulp van een paar vrijwilligers. Het resultaat was twee wasteilen en drie megapannen vol met die heerlijke bollen! Ze verdwenen als sneeuw voor de zon, die naar hartelust scheen die dag. De kerstdagen waren ook een groot feest. Eerst een speciale dienst met medewerking van groot en klein, daarna drinken en cake. Voor de kinderen was het grootste feest de cadeautjes. Ieder kind kreeg twee cadeautjes en dat leverde ons veel blijde gezichtjes op !

 
Aan het eind van de middag was het buiten eten, barbecue met van alles erbij en een flesje priklimonade. Ook op tweede kerstdag was het nog feest, met kippensoep, slaatje, samosa´s en pudding. Het werk was wel heel veel met deze dagen, want de helft van het personeel was met de kerst vrij en de andere helft met oud en nieuw. Maar mede dankzij al onze vrijwilligers zijn we de dagen goed door gekomen.
In de laatste maanden van het jaar werd onze kinderschaar ook weer uitgebreid. Een aantal nieuwe kinderen vonden via de politie een nieuw thuis in het kinderhuis.

RUBEN
Op 23 oktober 2006 werd onze Ruben gevonden. Hij lag voor het politie bureau in Kyambogo, bij Kampala. Er werd een oproep gedaan op de televisie of iemand iets over hem wist en naar aanleiding van de tips die binnenkwamen kon zijn moeder worden gearresteerd. Een kind weggooien is een criminele daad in Uganda en dus werd ze opgesloten in afwachting van een proces.

De politie vroeg ons om het jongetje op te nemen en dat hebben we met liefde gedaan. We schatten hem op twee maanden oud en hebben hem de naam Ruben gegeven.

PATRICIA


Op 16 november 2006 werden we door de politie gebeld met de mededeling dat er een kind was achtergelaten, of wij haar wilde komen ophalen. Haar moeder had haar achtergelaten bij iemand van de locale overheid, was daarna gearresteerd maar wilde niets meer van haar weten. Haar naam was Patricia en ze moet ergens in augustus 2004 zijn geboren. We hebben haar verjaardag dus nu op 16 augustus gezet. Ze is getraumatiseerd door dit gebeuren en er is veel pijn en angst in haar oogjes. Ze reageert spontaan op liefde en heeft niet snel genoeg van knuffels, maar als er maar iets gebeurd keert ze in zichzelf.

HENRY EN NATHAN
Op 16 november 2006 waren we op het politiebureau om Patricia op te halen toen de politie ons vertelde over Henry en zijn broertje. De moeder van de jongens was verstandelijk ziek en verwaarloosde de jongens. De kinderen leefden op straat en Henry moest voor zijn moeder en broertje bedelen voor een hap eten. De moeder was een politie weduwe, die na het overlijden van haar man door verschillende mannen was misbruikt. Toch gaf ze de politie de schuld en dumpte de kinderen regelmatig daar, onder het mom van, jullie zijn verantwoordelijk. De kinderen leden onder dit soort leven en behandeling. Regelmatig mishandelde ze Henry en recentelijk ook de baby. Ze zijn nu door de politie in ons huis geplaatst. Henry is waarschijnlijk bijna twee, zijn verjaardag is nu op 16 november 2004. Een flinke jongen, die vrolijk is maar ook goed weet hoe hij voor zichzelf en zijn broertje moet vechten.

Het broertje, we hebben hem Nathan genoemd, is ongeveer zes maanden, zijn verjaardag hebben we dus op 16 mei 2006 gezet. Hij is een heel vrolijke baby. Hij is wel ondervoedt maar niet zo zeer door geen voedsel maar door eenzijdig voedsel.

JULIET EN PHILEMON
Op 17 december 2006 werd onze hulp ingeroepen voor een totaal ander geval dan we "gewend" zijn. Een jong, 14-jarig meisje met haar baby had een schuilplaats nodig. Haar leven en dat van haar baby werd met de dood bedreigd. Een afschuwelijk verhaal, te erg voor woorden.
We hebben hen op genomen in ons moeder en kind programma, wat door de Nederlandse organisatie Kinderen van Uganda wordt ondersteund. Toch willen we in het kort haar verhaal vertellen zodat u een idee krijgt van wat er zich in dit land afspeelt.
Juliet haar oom had zieke kinderen en dus bracht hij een bezoek aan de toverdokter. Die vertelde hem dat als hij een familielid bracht om te offeren zijn kinderen gezond zouden worden. De oom koos Juliet uit. Maar voor de toverdokter was ze niet goed genoeg om te offeren, ze had namelijk gaatjes in haar oren en was dus niet meer ongeschonden. Hij besloot toen maar haar ritueel te misbruiken. Daar kwam een baby van, die wel ongeschonden was. De misdaad moet uitgewist worden en dus moet Juliet verdwijnen, en de baby kan geofferd worden. Dit mag niet gebeuren en dus zijn ze nu in het kinderhuis. Voor hoe lang? Niemand weet het. De politie doet er niets aan, want vindt dat het een familiezaak is.

De baby, een jongetje, heeft van onze dominee de naam Philemon gekregen.

AARON
Aaron is een broertje van onze Tamar. Hij is vier jaar oud. Sinds half december 2006 is hij ook bij ons. We hebben de vader werk gegeven, want die kon het hoofd niet meer boven water houden. Wat automatisch tot gevolg had dat zijn zoontje meekwam. Misschien komt er zo ooit een tijd dat hij zelf voor zijn kinderen kan zorgen. Hij ziet nu ook zijn dochtertje regelmatig en de kinderen kunnen samen opgroeien. Aaron is een lief verlegen jochie. Hij spreekt nog geen engels, maar dat leert hij snel genoeg.

STANLY MOSES
Op 17 januari 2007 kregen we aan het eind van de middag telefoon, of we snel naar het politie bureau in Kampala wilden komen. Er was weer een baby gevonden en hij was ziek.
We vonden een luid schreeuwende baby van vier en een halve maand. Hij was gevonden in het water bij het moeras. Zijn hoofdje kwam nog net boven de waterlijn uit . Naast hem lag een plastic tas met vodden waartussen zijn inentingskaart werd gevonden. We weten dus dat hij geboren is op 1 september 2006 in Rakai en dat zijn naam is Stanly Ssemboze. Omdat hij uit het water gered werd vonden we de naam Moses wel heel toepasselijk. En dus heet hij nu Stanly Moses. Bij de politie vandaan zijn we gelijk doorgereden naar de dokter waar we er achter kwamen dat hij malaria had, onderkoeld was en zwaar bloedarmoede had. Het mannetje was in paniek en bang, een vreemde omgeving, vreemde mensen met vreemde stemmen en zelfs andere luchtjes. Dit alles bij elkaar was te veel voor hem en dus schreeuwde hij vanaf het moment dat hij was gevonden totdat hij om elf uur ´s avonds uitgeput in slaap viel.
 
En zo vult ons huis zich meer en meer, we zijn nog dagelijks dankbaar voor al de ruimte, we genieten er volop van.

Liefs van Piet en Pita

VAN HET BESTUUR
Ook in deze nieuwsbrief van Piet en Pita Buitendijk worden we weer geconfronteerd met het leed en de trieste achtergronden die de kinderen met zich meenemen, als ze worden opgenomen in het Noah's Ark Kinderhuis.
We zijn dankbaar dat er voor deze kinderen toch een plaats is waar ze thuis mogen zijn. Wat fijn ook, dat het huis nu voorlopig groot genoeg is om veel kinderen een plaats te geven.
Op het terrein wordt ook nog steeds druk gebouwd aan diverse projecten.
Eén daarvan, de school is zo goed als klaar. Er wordt daar al les gegeven aan de eerste 3 klassen van de basisschool.

Namens het bestuur,
Nico Groen