| Nieuwsbrief Oktober 2007 |
| maandag, 12 november 2007 21:58 |
|
Lieve vrienden en familie, De vakantie in Nederland is weer voorbij, dus willen we nu eerst weer even bijpraten hoe de afgelopen maanden bij ons in Uganda zijn verlopen. BETTY Op 21 mei 2007 werd ze bij ons gebracht. Ze had al heel wat afgereisd in haar jonge leventje. Eerst woonde ze met haar moeder, een geesteszieke vrouw, bij haar oma. Na ongeveer een jaar bracht oma haar bij haar tante, een zus van haar vader.  Oma vertelde dat ze het niet langer op kon brengen om voor allebei te zorgen en ze koos voor haar dochter, die steeds gekker werd. Betty's tante herkende haar broer in Betty en accepteerde haar, ook omdat haar broer toen al anderhalf jaar spoorloos was. Na ongeveer een jaar werd opeens de man van haar tante ontevreden met de situatie en weigerde het kind langer te voeden. Toen Betty's tante dit niet accepteerde werd hij steeds grimmiger naar haar toe en na een aantal weken in gewapende vrede te hebben geleefd dreigde hij om te stoppen met haar en hun eigen kinderen te voeden, als ze het kind niet weg zou doen. Hier kon de tante niet meer tegenop en zocht hulp. Tijdens de onderzoeken en de papierwinkel die we hebben verricht verbleef Betty bij een buurvrouw, waar ze ook niet echt welkom was want deze vrouw was hoogzwanger. Kortom, van hort naar her en toen naar Noah's Ark. We schatten haar leeftijd op twee en een half jaar, precies weten we haar verjaardag niet, maar dit is nu 21 november 2004 geworden. Ondertussen is ze een leuke meid, die vriendelijk en blij haar plekje tussen de andere kinderen inneemt en zich tonnetje rond eet, ze is inmiddels lekker mollig.LUKE  Laat in de middag op 5 juni j.l. werd er weer een kind bij ons gebracht, de kinderbescherming kwam langs met de vrouw die het kind gevonden had. Hun verhaal was het volgende: Er liep een naakte vrouw over straat met een kind (ook naakt), wat ze met zich mee sleurde. Ze werd gevolgd door een groep joelende mensen en kinderen (iedereen houdt hier van sensatie). Iemand in dat dorp kreeg medelijden, vooral met het kind en vertelde de vrouw dat ze met haar mee moest komen om iets aan te trekken. Toen ze haar kleren had aan gedaan ging de vrouw er snel van door, met achterlating van haar kind. Het is een klein schuw mannetje, ongeveer anderhalf jaar oud. Hij had malaria en diarree, en huilde continue. Het enige wat hij wilde en waarbij hij stil werd was gedragen te worden. Wij hebben hem hier geaccepteerd, maar vonden het verhaal dat niemand de vrouw kende in dat dorp, en dat niemand wist of er nog andere familieleden waren toch wat ongeloofwaardig. Dus voor we zijn verhaal naar buiten brachten hebben we eerst onze sociaal werkster naar dat dorpje gestuurd om onderzoek te doen naar het verhaal. We weten nu dat het verhaal klopt, niemand had de vrouw eerder gezien en de vrouw was al aan de wandel geweest door verschillende dorpen. Niemand wist waar ze vandaan kwam en niemand had haar daarna nog gezien. Het resultaat is dus dat we er een kind bij hebben. We hebben hem Luke genoemd en zijn Ugandese naam is Taka, naar de vrouw die zich zijn lot aantrok. Als geboortedatum hebben we vanaf 5 juni anderhalf jaar terug gerekend en is dit 5 december 2005 geworden. Hij vraagt nog steeds veel aandacht, maar slaapt nu wel in zijn eigen bedje en voelt zich nu prima thuis. AARDBEVINGEN De afgelopen maanden hebben we verschillende aardbevingen gehad, een keer zelfs drie op een dag. In eerste instantie dachten we dat er geen schade was en dat het dus wel mee viel. Maar beetje bij beetje komen we er achter dat we helaas behoorlijke schade hebben. De watertank die van beton is lekt als een mandje. Onze waterbron was het grootste deel van z'n wateropbrengst kwijt, omdat de structuur van de aardlagen veranderd is waardoor de pomp droog draaide en doorbrandde. Dagen hebben we zonder water gezeten. Een ramp om met zoveel kinderen geen water te hebben. We reden af en aan om water uit het riviertje te halen maar dit is niet echt schoon water en niet genoeg. Een jerrycan stelt qua inhoud niet veel voor om te wassen, de afwas te doen, de vloeren schoon te houden, eten te koken, de kinderen in bad te doen enz. We moesten een nieuwe pomp aanschaffen en de tank repareren. Die is tot de dag van vandaag helaas nog niet helemaal dicht. Het kinderhuis vertoont heel wat scheuren in plafonds, muren en zelfs de vloeren. In de speelkamer moet het plafond deels weggebroken worden omdat er gevaar bestaat dat het naar beneden komt en ook enkele afvoeren waren niet meer bruikbaar en moesten open gebroken worden. Gelukkig zijn er geen slachtoffers gevallen en dat is het belangrijkste! Maar wat eigenlijk best heel moeilijk is, is dat je gevoel van veiligheid ernstig aangetast is. 's Avonds ga je naar bed en dan komt het terug in je gedachten. Dat plafond wat boven je hangt, komt dat niet naar beneden vannacht? En als het weer gebeurt en de schok is heviger hoe krijgen we al de kinderen uit het huis? Kunnen we nog wel binnen slapen? Maar buiten slapen met zoveel kinderen en dan al die muggen met het gevaar van malaria gaat ook niet. Wel, dat gaat dan herhaaldelijk door je hoofd heen en natuurlijk weten we wel dat we in Gods hand zijn, maar ja. We zijn ook maar gewone mensen en zien best onze geest wel eens dwalen en beseffen dan dat we een enorme verantwoording op onze schouders hebben genomen. ZEFANJA Op 2 juli j.l. kregen we een telefoontje van de politie, of ze een baby konden komen brengen. 's Avonds om 19.00 uur deed hij zijn intrede in ons huis. Een piepklein prematuur jongetje. Zijn moeder liet hem achter bij een vriendin. Dit is haar verhaal: De moeder, een 18- jarig meisje, die al vroeg haar ouders had verloren, raakte zwanger van een student. De jongen ontkende echter dat hij hier iets mee te maken had. Het meisje werd op straat gezet en zwierf van vriendin, naar vriendin. Maar nergens mocht ze lang blijven. Toen de baby geboren werd, twee maanden te vroeg, bleek ze geen borstvoeding te hebben. In de kliniek adviseerden ze haar om de baby glucose en passievruchtensap te geven, een niet zo'n goed advies voor zo'n klein kindje.  Na nog meer zwerftochten (zo'n vijf weken) was ze zo wanhopig dat ze op het laatste adres verdween met achterlating van de baby. Een vriendin bracht de baby naar het politie bureau, en na haar beschrijving van de moeder werd deze gearresteerd. Helaas is ze ontsnapt en niet meer te achterhalen. We hebben de baby Zefanja genoemd, dit betekent: God heeft verborgen, God heeft beschermd. Zijn Ugandese naam is Afaayo: God zorgt. We zien dat dit in zijn leventje zeker waarheid is. Hij lijkt geen schade te hebben ondervonden van vijf weken zonder babyvoeding. Hij is geboren op 27 mei 2007. Toen hij bij ons kwam woog hij 2,1 kg. en was 43 cm. lang. Nu is hij een mooi gezond jongetje van ruim 4 kilo. GEBOORTEN IN NOAH'S ARK Zoals sommigen van u weten helpen we soms ook meisjes die het slachtoffer zijn geworden van verkrachting. Zo accepteerden we een hoogzwanger meisje, Dora.  We waren al meerdere keren om hulp gevraagd over haar. Haar familie wilde haar niet helpen ze vonden haar slecht; als je hier wordt verkracht krijg je daar ook vaak nog de schuld van. Ze kon nergens heen en wilde haar baby absoluut niet hebben. We hebben eerst uitgebreid met haar gepraat en haar toen een plekje gegeven. In de nacht van 11 op 12 juli j.l. werden we om 01.30 uur wakker gemaakt met de mededeling dat ze zich niet goed voelde, dus snel aankleden en klaar maken voor de kliniek. We riepen de hulp in van een van onze vrijwilligsters, Hanneke, die kraamverpleegster is. Toen we polshoogte namen hoever Dora was, kwamen we tot de conclusie dat vervoer niet meer mogelijk was. Het hoofdje van de baby was al zichtbaar. We hebben Dora toen op bed gelegd in de ziekenkamer en samen met Hanneke, heb ik, Pita, haar geholpen om te bevallen. Om 02.30 uur hielden we een gezonde baby in onze handen. God dank was alles heel goed verlopen. Het kindje, een meisje, woog ruim 3 kilo, en is goed gezond. Het allermooiste vond ik dat toen de baby bij Dora was neergelegd, Dora tegen haar dochtertje zei: "Ik hou van je, en ik wil je niet meer kwijt!" Daar kreeg ik een brok van in mijn keel. Dora heeft haar kindje Darlene genoemd. Ze blijven voorlopig hier. Dora is weer op de been en werkt nu mee in het kinderhuis, daarnaast zorgt ze voor Darlene.  Eind vorig jaar is er een meisje, Rhina, bij ons komen wonen. Ze was 18 jaar en helaas het slachtoffer geworden van verkrachting. Haar vader en stiefmoeder wilden haar niet meer zien en zo stond ze alleen op de wereld. Ze wilde eigenlijk abortus plegen, wat we uit haar hoofd konden praten doordat we beloofden haar te helpen. Ze was eind juli uitgerekend dus we verwachten de baby al. Op 1 augustus j.l., op haar 19de ver-jaardag, is er een mooi meisje geboren! 's Morgens waren de weeën al begonnen en toen dit om 15.30 uur doorzette zijn we, Pita, Mariska en Hanneke, met haar naar de plaatselijke kliniek gegaan. Rhina heeft het niet makkelijk gehad maar er is om 21.20 uur een mooi meisje geboren. Ze is er heel blij mee. Rhina werkt nu weer in Noah's Ark en is hersteld van de bevalling. Ze heeft haar kindje Priscilla genoemd naar haar overleden moeder. GRAPPIGE UITSPRAKEN VAN DE KINDEREN Een gesprek tussen moeder en dochter: "Mama wanneer komt nu eindelijk die baby uit tante Josephine haar buik?" Mama antwoordt: "Ik denk wel snel hoor, nog ongeveer twee weken." "Mama, wel gek hoor, dat hebben witte mensen nou nooit dat ze een baby in hun buik hebben". We hebben hier veel vrijwilligers en blanke bezoekers en ze had nog nooit een van hen zwanger gezien. De jackfruits (lokaal Feneh genoemd) in de tuin worden op hun rijpheid getest door er met de vlakke hand op te kloppen. Op een ochtend komt Doreen (5 jaar) naast Piet zitten en begint op zijn buik te kloppen, dan zegt ze met een heel ernstig gezicht. "De feneh is rijp papa". Blijf daar maar eens ernstig bij. Ruth (5 jaar) zegt tegen een vrijwilliger die weer weg gaat: "Dus je gaat weer met het vliegtuig mee? Later als ik ook blank ben geworden dan ga ik ook met het vliegtuig en dan kom ik bij je op bezoek." KAARTEN EN PAKJES Van veel sponsors krijgen de kinderen pakjes en kaarten opgestuurd. Dit is erg leuk. De kinderen zijn er ook altijd heel blij mee. We kunnen alleen helaas niet aan iedereen terug reageren. Daar zouden we een extra persoon voor op kantoor moeten zetten om al deze correspondentie te voeren. Als u niets terug hoort is het dus niet omdat het niet is aangekomen. Eigenlijk alles (99%) komt aan. En namens de kinderen zeggen we u heel hartelijk dank voor alle lieve post die ze van u ontvangen. Wat helaas nog steeds een probleem is is de e-mail. We ontvangen maar een gedeelte van alle mails en ook onze antwoorden komen regelmatig niet aan. Dit frustreert ons zeer, maar er lijkt niet veel aan gedaan te kunnen worden. Blijf het alstublieft gewoon proberen, al lijkt het misschien niet zo, we houden graag contact met u. e-mail: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. of Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. Groeten van Piet en Pita VAN HET BESTUUR Het is goed om te lezen dat er weer nieuwe kinderen in liefde zijn opgenomen, maar dat ook meisjes die zwanger zijn door verkrachting een plaats en de mogelijkheid krijgen om zelf voor hun kind te kunnen zorgen, terwijl ze meehelpen in het kinderhuis. "Noah's Ark" is een veilig thuis voor veel kinderen, maar ook dat blijkt betrekkelijk, want het natuurgeweld gaat ook niet aan deze plaats voorbij. Eerst waren daar de aardbevingen, met bijbehorende problemen, en sinds enige tijd heeft Uganda ook te maken met veel regen. Grote delen van het land zijn getroffen door overstromingen, met name het noorden van Uganda. Ook in Mukono is veel wateroverlast en de wegen naar het kinderhuis zijn vaak vol modder of bijna niet begaanbaar door het water. Door het wateroverlast zijn ook de prijzen voor levensonderhoud erg gestegen. Mede dankzij uw steun en medeleven op meerdere terreinen kunnen de kinderen toch de zorg krijgen die nodig is. Vriendelijke groeten, Nico Groen voorzitter NACMU Nederland |