Lieve vrienden en familie,

Een verlate nieuwsbrief. Deze nieuwsbrief had u moeten bereiken voor de kerstdagen van 2007, maar door omstandigheden is dit niet gelukt. Daarom staan er nu meer kinderen in die er voor de kerst nog niet waren. Toch willen we u de hele update geven, vandaar.

Flora
Op zaterdag 25 augustus 2007 moest Piet naar het politie bureau komen. De officier van dienst begon een gesprek met hem. "Papa, we hebben nu toch een probleem, we hebben hier een meisje in de cel zitten en we weten niet wat we met haar moeten. We kunnen haar niet verstaan en ze reageert als een wilde kat die uit wil breken." "Hoezo in de cel" vroeg Piet, "Wat heeft ze gedaan?"  Het meisje had helemaal niets gedaan, maar omdat men haar niet kon verstaan en ze door iemand die haar langs de weg gevonden had bij de politie in bewaring was gegeven, hadden ze haar maar in de cel gestopt.
Moet je nagaan; een meisje van ongeveer 8 à 10 jaar oud in een cel met zo'n zes criminelen. Geen wonder dat ze als een wilde kat reageerde. Piet vond dit mensonwaardig en vroeg de politie om haar uit de cel te halen. Dit gebeurde nogal ruig en dus besloot hij om in te grijpen. Hij stapte de cel in en pakte haar bij haar arm en nam haar mee naar buiten. Gelijk legde hij z'n arm om haar heen in een beschermende houding. Een van onze eigen kinderen, die met Piet mee was, kwam aan de andere kant van hem staan en drukte vol vertrouwen haar hoofd tegen hem aan. Dit nam de angst van het meisje een beetje weg en ze werd kalm.
Piet vertelde de politie dat hij haar voorlopig eerst mee nam, want zo'n kind hoort niet in een cel. Via een vrouw die Arabisch sprak kregen we wat basis informatie. Ze heet Flora en komt uit Juba in Zuid Soedan. Ze is 10 jaar.

Ze vertelde ons afgelopen januari haar verhaal, omdat ze zich toen
veilig voelde. Haar vader overleed toen ze ongeveer vier jaar oud was en toen ze vijf jaar was overleed ook haar moeder. Ze heeft twee jongere broertjes en een klein zusje. Haar oom, die verantwoordelijk voor haar was vroeg aan haar: "Hoeveel geld heeft je vader voor me achtergelaten om voor je te zorgen?" "Niets?  Ik ben niet van plan om voor jullie te zorgen, Ga!" Ze is gaan dwalen en kwam terecht bij een school waar ze weeskinderen helpen. Daar heeft ze een jaar kleuterschool en twee jaar lagere school gedaan. Door de manier waarop wezen daar werden behandeld, geslagen, gescholden enz. werd ze levensmoe en besloot ze, of ik leef of doodga, wat is het verschil, ik loop weg. Omdat er voor kinderen onder twaalf jaar geen busgeld wordt gevraagd, was het makkelijk voor haar om in een bus te stappen. Zo zwierf ze van hot naar her, totdat ze in Kampala terechtkwam. Daar werd ze opgepikt bij de bus door een man die haar meelokte met de belofte van eten. "Ik had honger en dus ging ik mee", zegt ze. De man gaf haar wat te eten en daarna moest ze hard voor hem werken, zelfs poepluiers wassen!
Toen is ze weer weggelopen en zo kwam ze terecht in Mukono, waar een vrouw haar onder de belofte van een bord eten bij de politie afleverde. Ze zat daar twee dagen in een cel, toen Piet haar vond.
Het gaat nu goed met Flora, ze heeft haar plekje tussen de andere kinderen gevonden. Ze heeft heel snel geleerd om goed Engels te spreken. De eerste vijf maanden hier heeft ze in de tweede klas van de lagere school gezeten, maar als begin maart het nieuwe schooljaar start mag ze beginnen in de derde klas.

Mike en Martha
Op 11 september 2007 werd het aantal kinderen in ons huis met twee uitgebreid. De politie belde ons of we konden komen. Twee kinderen, een broertje en zusje, waren door de moeder in de steek gelaten. Diezelfde morgen zag een tienjarige jongen een vrouw op straat lopen die de kinderen voortsleurde, ieder aan een arm. De jongen was hier ontdaan over en sprak de vrouw aan met de woorden: "Mevrouw wat doet u nu, dit zijn baby's, dit kunt u niet maken." De vrouw antwoordde hem: "Stil jij of ik gooi ze hier in de goot." De jongen rende naar huis en riep z'n moeder om hulp. Zij kwam gelijk en overtuigde de vrouw, die in haar opinie geestelijk gestoord was, om met haar mee te komen. Ze nam haar mee naar de politie, maar toen de vrouw zag waar ze was liet ze de kinderen los en rende weg, verdwijnend in het niets. Wij hebben ze opgehaald en aan de politie gevraagd om toch alstublieft hun best te doen om de vrouw op te sporen. Na de nodige handtekeningen te hebben gezet waren wij twee kinderen rijker.
Het jongetje schatten we op bijna twee jaar en hebben we Michael genoemd, wat al snel tot Mike werd afgekort. Het meisje, dat ongeveer een jaar was hebben we Martha genoemd. Hun verjaardagen zijn geworden: 11 december 2005 voor Mike en 11 oktober 2006 voor Martha. De kinderen waren warm en reageerden niet goed. Thuisgekomen hebben we ze allebei getest op malaria, en helaas hadden ze dit allebei. Ook bleken ze luchtweginfecties te hebben en dus hebben we hen allebei eerst een medicijnenkuur gegeven. Het gaat nu na een aantal maanden goed met hen. Martha is al helemaal gewend, Mike vindt het nog steeds een beetje moeilijk.
Van de moeder heeft de politie geen spoor meer gevonden.

Verdriet en gemis

Op 27 september 2007 hebben we onze zeer gewaardeerde "auntie" Janepher moeten begraven. Vanaf het prille begin en vanaf het eerste kind is ze zeer nauw betrokken geweest bij het werk van Noah's Ark. Als politievrouw, die verantwoordelijk was voor de kinderen in nood, bracht ze ons de eerste kinderen. Na haar pensionering kwam ze voor ons werken als sociaal werkster en was zij degene die onderzoek deed naar de geschiedenissen van onze kinderen. Daarnaast is ze vanaf het begin vice-voorzitter in ons Ugandese bestuur geweest. Wij zullen haar heel erg missen.
Ze was ziek en kreeg hepatitis B. Helaas zagen de doktoren te laat dat ze medicijnen nodig had, en toen ze deze na vijf dagen toch nog toe gingen dienen was het voor haar te laat.
Op de foto ziet u haar met Mike bij het politiebureau, veertien dagen voor ze overleed.

Zippora
Op 16 oktober 2007 kregen we er een nieuw kindje bij. De kinderbescherming kwam ons een bezoek brengen, samen met de oma van de baby. Hoe kwamen ze bij ons? Wel, het verhaal is als volgt.
De moeder van de baby, een zestien jarig meisje, werd door haar vriendje in de steek gelaten, maar ze kreeg wel een baby van hem. Ze kwam met haar baby bij haar moeder terecht. Deze was echter niet echt ter wille om te helpen. Ze had een baantje en wilde dit niet verliezen. Wel had ze ook een baantje voor haar dochter. En zo verlieten moeder en dochter dagelijks het hutje, de baby achterlatend. De hele dag was de baby alleen thuis, zonder verzorging, zonder voedsel, zonder liefde. Dat doet wat met een kind. Het resultaat was een acht maanden oude baby die precies acht pond woog. Dit betekende heel veel los vel en weinig vlees op de botten. Een kind wat letterlijk snakte naar liefde en aandacht. Zwaar ondervoed en verwaarloosd.
De buren van deze mensen werd het toch echt te gortig en zij schakelden de politie in. Via de kinderbescherming is de baby uit huis gehaald en bij ons terechtgekomen.
Het gaat om een klein meisje, met een paar prachtige sprekende ogen. Ze is zo ontzettend lief, een ieder die haar ziet is onmiddellijk verliefd op haar. Ze werkt daar zelf hard aan mee door heel gul te zijn met haar stralende lach. Ieder kruimeltje aandacht wordt beloond met een wijd open mondje waar triomfantelijk twee tandjes in staan. Ze drinkt letterlijk al de liefde die ze krijgt in. Na een halve dag in het kinderhuis had ze al besloten dat Pita haar mama was, en dat ze het daar van hebben moest. Demonstratief liet ze merken alleen gevoed te willen worden door haar.
We hebben haar Zippora genoemd. De oma wist dat ze in februari was geboren maar de datum wist ze niet, nu is dat dus 16 februari geworden omdat ze op de 16de gekomen is.  Zoals met alle kinderen waren we blij met Zippora, ze was welkom en is druk bezig om haar achterstand aan liefde en aandacht in te halen.

Kaireh
Op 23 december 2007 kwam Kaireh bij ons. Hij was in de struiken gevonden ergens buiten Mukono. Verder was er niets over hem bekend. We schatten hem op ongeveer tien maanden, en zo op het eerste gezicht was hij gezond. We hebben het jongetje Kaireh genoemd. De zondag daarvoor preekte onze dominee over het verheugd zijn van Maria over de geboorte van het Kerstkind. En dat verheugd zijn betekend in het Grieks Kaireh. Vandaar zijn naam.
Als geboortedatum hebben we hem 23 februari 2007 gegeven. Kaireh was van harte welkom bij ons allemaal, de kinderen liepen om het hardst  te vechten wie hem mocht dragen!

Jimmy
Op 31 december 2007, terwijl we hard aan het werk waren om oliebollenbeslag te maken, belde de politie op of we even naar Kampala konden komen om een baby op te halen.  Een klein jongetje was achtergelaten bij een verlaten school en gevonden door een voorbijganger. De politie dacht dat hij ongeveer vier maanden oud was. We hebben hem Jimmy Muliika genoemd. Hij heet naar de chauffeur die ons al ruim zes jaar trouw heen en weer rijdt voor  dokter, boodschappen en andere zaken. Jimmy was ongeveer negen maanden en geen vier zoals de politie dacht! Hij zit, kruipt en brabbelt. Het was een schatje. Maar al na een paar uur kwamen we er achter dat er iets mis was met hem. Hij  werd erg wild en ongecontroleerd, heel angstig en paniekerig. Rustig drinken was er niet meer bij. Dit was duidelijk een baby met ontwenningsverschijnselen. Waarschijnlijk was hij verslaafd aan drugs of alcohol. Een bezoeker, die kinderarts is, heeft hem op 1 januari 2008 uitgebreid onderzocht en kwam tot dezelfde conclusie. Gelukkig ging het de dagen erna steeds een beetje beter. Als geboortedatum hebben we hem 31 maart 2007 gegeven.

Van het bestuur

Zoals u aan het begin van de nieuwsbrief heeft kunnen lezen was het de bedoeling dat u deze nieuwsbrief eerder zou ontvangen.
Dat dit niet gebeurd is komt mede door het feit dat u rond het nieuwe jaar een DVD van het kinderhuis heeft mogen ontvangen.

Namens het bestuur in Nederland en het team in Uganda wil ik een ieder bedanken die ons een berichtje (op welke manier dan ook) gestuurd heeft met een reactie op de DVD. Het leek ons een goed idee om eens te laten zien hoe alles eruit ziet en waar we het allemaal voor doen.
Dat dit een goed idee was blijkt dus wel uit de reakties!
De DVD is tot stand gekomen dankzij veel werk van een aantal vrijwilligers en zo konden de kosten minimaal blijven.

Als penningmeester zie ik alle bedragen die voor Noah's Ark binnen-komen en elke keer raakt dit me weer. Wat een ieder voor de kinderen uit het kinderhuis doet is hartverwarmend. Kinderen houden acties, spaarpotten worden op zondagsschool en scholen geleegd, mensen vragen voor hun verjaardag, jubileum of huwelijksfeest geen cadeaus maar geld voor het kinderhuis. Geweldig!!
Het geeft Piet en Pita de mogelijkheid om het huis verder uit te breiden en de kinderen een nog betere opvang te kunnen geven.

Namens het bestuur willen wij u hartelijk danken voor uw giften en uw enthousiasme voor het Noah's Ark kinderhuis.

Lieteke Grondsma
penningmeester