Lieve vrienden en familie, De afgelopen maanden hebben we hier nogal wat afgedokterd. Verschillende kinderen moesten worden opgenomen voor een operatie of het was nodig dat er een ledemaat in het gips werd gezet.

Doreen viel en brak haar onderarm, ze had er niet zo heel veel last van, maar vond het wel erg interessant. Ze kreeg uiteraard veel aandacht (ook van bezoekers) en dat is Doreen op het lijf geschreven. Toen het gips er af mocht leverde dat nog een hilarische gebeurtenis op. De gipsschaar kwam niet door het gips heen en men begreep niet waarom. Wel, toen het eindelijk lukte bleek dat Doreen een lepel in het gips had verstopt. Het leek haar wel makkelijk om altijd een lepel bij je te hebben, maar toen hij in het gips zat kon hij er niet meer uit, ze had dit aan niemand verteld!!
Owen kreeg weer een operatie aan zijn been. Er is nu een spier overgezet van de binnenkant van zijn voet naar de buitenkant. Zes weken moest hij in het gips. Nu is het gips eraf. Ook hij had het als opbergplaats gebruikt, want bij
Owen kwam er een klein boekje uit!! Hoe verzinnen ze het!! Hij loopt nu met een spalk om zijn been en zijn voet is wel wat rechter, maar niet wat we hadden verwacht. Volgens de dokter gaat zijn voet nu in ieder geval niet meer krommer staan.
Hananja is aan zijn oog geopereerd, waarbij zijn schele oog is recht gezet.
Na twee dagen mocht hij weer naar huis. Het oog was nog wel helemaal rood van het bloed maar hij keek je recht aan en voor het eerst kon hij een goed gerichte ‘high five’ geven. Bij controle bleek dat het euvel toch nog niet helemaal verholpen is. Hij heeft nu een bril, waardoor zijn ogen verder gecorrigeerd moeten worden.
Samuël viel ook. Hij klom in een kast en viel met kast en al naar beneden.
Hierbij ontwrichtte hij zijn elleboog. Die moest in het ziekenhuis weer in model gezet worden en daarna moest ook hij in het gips, van zijn pols tot zijn oksel.
Hij had er vooral in het begin heel veel pijn aan en moest ’s nachts slapen met behulp van diazepam. Nu is zijn arm uit het gips en speelt hij weer vrolijk verder.
Tim brak zijn arm op 21 oktober j.l. Hij liep in de gang, viel, kwam nogal beroerd terecht en brak zijn onderarm. Hij lijkt wel aardig trots te zijn op zijn witte arm.
Ook hebben we de afgelopen weken weer een aantal nieuwe kinderen gekregen. Op één na allemaal op een zondag, zondagskinderen dus?!

JESSE
Op zondag 24 augustus j.l. werden we in Noah’s Ark Kinderhuis verblijd met de komst van een klein jongetje. Hij was ongeveer zes weken oud en hij woog 4 kg. Zijn vader en moeder waren een paar schoolkinderen. Toen de bevalling begon, moest er een keizersnede worden gedaan, waarbij de moeder kwam te overlijden. De vader ontkende dat hij er ooit iets mee te maken had gehad, anders was hij schuldig aan haar dood. De familie van de moeder heeft onder dwang van de politie een paar weken voor hem gezorgd, maar liet het nu af weten. Ze gaven zo weinig om hem dat ze hem zelfs geen naam hadden gegeven. Toen een politieagente hem bij het kinderhuis kwam brengen hebben we hem eerst samen met haar een naam gegeven.

Zij noemde hem Kirabo, wat gift betekent. Wij gaven hem de roepnaam Jesse, wat ook gift betekent. Het betekent ook: God bestaat; daar zijn we zeker van.
Hoewel hij op een niet legale manier is ontstaan is hij niet illegaal. God heeft ook met zijn leven een plan.
Jesse was, net zoals bijna alle kinderen die hier komen, ziek. Hij had malaria en daarnaast een bacteriële infectie met hoge koorts. Na behandeling met de juiste medicijnen is hij weer opgeknapt. Hij is een echte huilbaby als hij in bed ligt, maar zodra hij eruit is strooit hij heel gul zijn lachjes in het rond. Iedereen kan er één van hem krijgen. Het is een lief jochie. Hij hoort er al helemaal bij, het is alsof hij altijd hier geweest is.

TIM EN AMOS
Op zondag 7 september 2008 belde de politie of we hen a.u.b. konden helpen. Het ging om twee jongetjes in nood. De moeder van de kinderen had, om voor ons onbekende redenen, haar huis verlaten en haar kinderen aan de vader overgelaten. De vader en zijn tweede vrouw besloten dat het beter was dat deze kinderen er niet waren en daarom kregen de kinderen geen eten. Als het hele gezin zat te eten lagen de twee broertjes onder het bed toe te kijken zonder iets te krijgen. Ze kregen ook geen kleding meer aan, want dat was verspilling van geld.
Wat ze wel kregen waren stokslagen.

Vooral de oudste, drie jaar, had stokstrepen op zijn hele lijf, zijn billen en benen. Daarnaast had hij lidtekens van
brandwonden. Kortom, een meer dan onmenselijke behandeling.
De twee jongetjes zijn nu bij ons. De oudste, 3 jaar, heet Tim en de jongste, anderhalf jaar, heet Amos. Ze waren zwaar ondervoed en hadden allebei malaria. Daar zijn ze voor behandeld en ze kregen allebei antibiotica. Tim had
ook behoorlijk bloedarmoede. Amos was er het slechtst aan toe. Zijn ondervoeding was zo serieus dat de dokter zeer bezorgd was over hem. Hij kreeg een speciaal eiwitrijk dieet. Iedere twee uur een klein beetje, want veel
kon hij nog niet verdragen. Na tien dagen was hij al een kilo gegroeid.
Op de foto ziet u hen mooi aangekleed met allebei een auto die we hun gegeven hadden. Ze lachen heel spontaan en als Tim naar bed gaat klapt hij in zijn handjes omdat hij blij is dat hij in een echt bed slaapt. Hij zegt ook telkens
dat hij het eten zo lekker vindt. Het zijn een paar hele leuke jochies geworden en vooral aan Amos kun je echt niet meer zien dat hij zo erg ondervoed was.
Tim ziet er ook goed uit maar is nog steeds een klein ventje.

ENOCH
Op zondagmorgen 21 september j.l. belde de politie van Mukono ons op of we hen konden helpen met een baby die gevonden was. We gingen er onmiddellijk heen en wat we aantroffen was erbarmelijk.

Onze eerste reactie was: “Als we dit maar in leven kunnen houden”. Het was een jongetje van, op het eerste gezicht, ongeveer een jaar oud en hij was zwaar ziek. Zijn temperatuur was heel laag en dus besloten we snel naar huis te
gaan voor een warm bad. Onderweg had ik, Pita, iedere keer mijn twijfels of hij nog leefde. Zijn ademhaling was bijna
onmerkbaar. Nadat we hem schoongemaakt en warm ingepakt hadden, zijn we direct doorgereden naar het ziekenhuis in
Kampala. Hij was volledig verkrampt en werd opgenomen. Z’n beentjes en armpjes konden
niet meer recht en zijn hoofd was ver achterover verkrampt. De doktoren kwamen tot de conclusie dat hij een verwaarloosde en niet behandelde meningitis had, waardoor zijn hersenen beschadigd waren. Hij is waarschijnlijk blind en slechthorend. Hij heeft intensieve zorg nodig en heel veel liefde.

We hebben hem Enoch genoemd en zijn geboortedatum is 21 september 2007 geworden. Hij ziet er nu wel beter uit en kan nu ook huilen maar we vragen ons af wat het worden moet met dit ventje.

CALEB
Het is zondagmorgen, 5 oktober. Enoch is net een paar dagen uit het ziekenhuis en doet het best
goed thuis.
Maar tijd om hiervan te genieten krijgen we niet, want de politie heeft weer een kindje voor ons, een jongetje van ongeveer acht maanden. Zijn moeder is geestelijk niet in orde en had de dag ervoor met het jongetje bij een kerk in
Mukono gezeten, zonder eten of drinken. De mensen bij de kerk kregen medelijden en gaven haar wat eten voor haar en het jongetje, maar dit gooide ze gewoon op de grond. De politie werd ingeschakeld en nam hen allebei mee
naar het bureau. De moeder wist alleen haar eigen voornaam en het kindje noemde ze Sanyu. Ze wist niet meer waar ze vandaan kwam. Het was in ieder geval overduidelijk dat ze niet voor het jongetje kon zorgen en daarom heeft de politie ons de volgende dag gebeld.

De moeder is nu opgenomen en wij hebben het jongetje mee naar huis genomen. Na een lekker warm bad en een fles kregen we meteen al een hele grote glimlach van hem. We hebben hem naast zijn Ugandese naam Sanju (wat blijdschap betekent) de naam Caleb gegeven. Zijn geboortedatum is 4 februari 2008 geworden.

GIDEON
Op zondag 19 oktober j.l. werd hij geboren. Prossy’s baby. Hij is met de keizersnede gehaald en ik, Pita, mocht daar bij aanwezig zijn. Prossy vertrouwde namelijk alleen mij en de dokter was bang dat ze haar niet in slaap zouden krijgen zonder mij. Het was een bijzondere ervaring, en ik ben blij dat ik het heb gedaan.

Ook op de uitslaapkamer was ik bij haar en zodoende was ik de eerste die haar kon vertellen dat ze een heel
mooi jongetje had gekregen. Eerst was ze teleurgesteld, want ze wilde alleen een meisje. Na een paar dagen met haar gepraat te hebben en haar ervan verzekerd te hebben dat het een heel lief kindje is en dat ze van hem mag houden, heeft ze hem geaccepteerd. Ze is nu trots op haar baby, en terecht!

ANNABEL
Op zaterdag 18 oktober j.l. werden we door de kinderbescherming benaderd of we een meisje, Annabel, wilden accepteren, maar er waren nog geen papieren van de rechtbank waarin ze aan ons toegewezen werd. Op dinsdagavond 21 oktober j.l., toch nog onverwacht, stond de kinderbescherming met haar voor onze deur.
Annabel is een meisje van ongeveer twee jaar oud. In juli 2008 werd ze gevonden in een
vuilniscontainer in een dorp hier in de buurt. De vrouw die haar vond rapporteerde dit aan de politie, maar wilde wel voor haar zorgen.
Begin oktober ging ze naar de kinderbescherming om hen te vertellen dat ze haar toch niet meer wilde hebben en dat men voor een andere plek moest zorgen.

Met andere woorden: twee keer afgedankt in een paar maanden tijd. Dat heeft gevolgen voor zo’n kleintje. Ze probeert, door heel vriendelijk te lachen, ons voor zich te winnen, maar in haar ogen ligt de angst om niet te worden geaccepteerd. Bij ons hoeft ze daar niet bang voor te zijn, maar voor ze dit gaat geloven zal er wel wat tijd overheen gaan.
We kunnen haar alleen maar laten merken dat we van haar houden. De liefde overwint steeds weer, dat hebben we gelukkig al heel vaak ervaren.
Een hartelijke groet van Piet en Pita en al de kinderen.

VAN HET BESTUUR
Er zijn soms van die tijden, dat er veel gebeurt in een gezin. Zo ook in dit hele grote gezin, waarvan we geloven dat God betrokken is bij elk van deze kinderen.
Er waren in de afgelopen tijd kinderen, die geopereerd moesten worden en kinderen, die een ongelukje kregen, met bijkomende gevolgen. Er kwamen zeven kinderen bij, met een dieptrieste achtergrond. En toch … wat geweldig,
dat er voor deze kinderen een thuis is en ook de juiste medische verzorging.
Dit alles vraagt van hen, die voor deze kinderen zorgen, veel liefde, geduld, wijsheid en energie. Maar zij weten zich hierin gesterkt door God.
Als bestuur zijn we dankbaar voor alle mogelijkheden die de kinderen van Uganda in het kinderhuis “Noah’s Ark “ krijgen.
Velen van u dragen daarin ook hun steentje bij. Hetzij door giften, sponsoring of gebed.
Met elkaar mogen we zo iets betekenen voor dit mooie project.

Met vriendelijke groeten,
Nico Groen
Ps. Als u de nieuwsbrief in het vervolg per e-mail wilt ontvangen, stuur dan
een mailtje naar: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.